Communicatie

Korte tekst, lekker duidelijk… of niet?

 

Beelddenkers zijn snelle denkers maar soms wat moeilijke praters. Niet voor zichzelf trouwens, ze weten precies waar het over gaat. Helaas de rest van de wereld niet. En als de context niet duidelijk is dan kan je enorm verdwalen. Zo ook letterlijk in dit plaatje. Hoe dan??? Als je er nog nooit geweest bent weet je niet wat er mee bedoeld wordt. Is er nou wel of geen uitgang???

En ja, je kan het bedenken, als je weet dat er meerdere uitgangen zijn maar die in verband met corona niet in gebruik zijn. Dan lijkt het logisch. Maar wat voor de maker logisch lijkt hoeft niet automatisch voor  iemand anders ook zo te werken. Je hebt soms echt meer context nodig!

 

Vandaag werd ik door mijn zoon op mijn vingers getikt. Hij zou mij wat foto’s sturen via wetransfer. Daar zou ik wat foto’s van uitzoeken die hij zou bewerken. Ik appte 14, 16 en 18. Leek mij overduidelijk. Hij begreep er echter niets van. Hij kreeg 3 cijfers maar mistte even de context. Mam, zou je de volgende keer iets duidelijk willen zijn?

 

Ik ben een echte beelddenker. Niet echt lang van stof, beetje vaart houden vind ik lekker. Voor veel kinderen prettig want ik ben niet langdradig en niet saai. Toch is de valkuil van onvolledigheid er één waar ik nog steeds soms intrap. Maar ik heb het wel door en… als je het probleem kent ben je dicht bij de oplossing, toch?

 

Wat is dan de oplossing?

Vragen! Vragen! Vragen! En dat van 2 kanten, de zender en de ontvanger.  Vragen of iemand iets begrepen heeft maar ook als ontvanger verduidelijkingsvragen stellen als iets niet duidelijk is en je de weg kwijt dreigt te raken. Als je je bewust wordt van je valkuilen dan zal je er niet zo snel meer intrappen.

 

Ik kan daar bij helpen, neem contact op via contact@monique-boost.nl

 

Opgelicht?

Ik was vandaag aan het chatten met iemand die een spel bij mij wilde kopen. Het leek allemaal goed te gaan tot de betaling. Toen ik voorstelde om een tikkie te sturen haakte de mevrouw af. Ze wist niet wat een tikkie was en vertrouwde mij niet meer. Zelfs het voorstel om het gewoon over te maken kon haar er niet meer van overtuigen dat ik echt een betrouwbare partij ben.

Natuurlijk is het logisch dat mensen meer op hun hoede zijn. Maar toch doet het wat met je als je wordt aangezien voor een oplichter, een valsspeler.

Zo ook met kinderen die het ,zeg maar, aan zich gekleefd hebben. Kinderen naar wie altijd iedereen gelijk kijkt ook al hebben ze het niet gedaan. We kennen allemaal dit soort kinderen. Ze komen altijd in de problemen.

Ook logisch vaak dat ze verdacht worden maar niet altijd even pedagogisch. Als je 9 keer de fout in gaat dan zal het de 10e keer ook wel raak zijn. Een kind dat vals beschuldigd wordt zal zich uiteindelijk niets meer van regels en wetten aantrekken. Het maakt namelijk niet uit wat ze doen, het is altijd fout.
Dat gevoel kan lang doorwerken en ja… dan krijg je echt onbetrouwbare mensen. Mensen die anderen oplichten en de toon zetten voor degene die het wel goed bedoelt.

Beschuldig pas iemand als je bewijs hebt. Voor zo’n verkoop maakt het niet uit Ik ken de mevrouw niet dus “no harm done”. Maar als het je kind betreft, zorg voor bewijzen ,confronteer daarmee en zoek uit hoe het heeft kunnen gebeuren en bespreek hoe het een volgende keer beter kan.

Herkenbaar? Wordt jouw kind ook altijd aangekeken of was jij vroeger altijd de sjaak?

Beelddenkers en woordbeelden

Zeg nou zelf, als u wat schrijft denkt u dan aan spellingsregels? Nee, over het algemeen schrijf je gewoon zonder er bij na te denken. Pas als een woord er raar uitziet ga je denken.. mmmm, klopt dit wel? Dat is voor veel kinderen niet anders. Helaas weten kinderen vaak nog niet hoe een woord goed geschreven wordt en zullen ze daardoor niet snel denken dat een woord er raar uitziet. En waar voor het éne kind werkt om wel de regels bewust toe te passen in het werk werkt dat niet voor iedereen zo. Zo ook voor beelddenkers. Beeldenkers leren niet door herhaling, ze leren door plaatjes te zien, het grote geheel. En woorden, tja.. dat zijn nou eenmaal hele saaie plaatjes. Nog meer werkbladen laten maken helpt daarom maar beperkt. Maar wat helpt dan wel? Ik heb er mijn missie van gemaakt om leren weer leuk te maken. Want als iets steeds mislukt dan wordt het er niet leuker van.
Daarom heb ik een memoryspel gemaakt met plaatjes en woorden. Bij een plaatje hoort een bijpassend woord. Door regelmatig dit memoryspel te spelen gaan kinderen het woordbeeld onthouden. Ik trap af met een memoryspel met woorden die worden aangeboden in groep 4.
Waarom memory?
Kinderen beheersen het spel memory vaak beter dan volwassenen. Dit komt omdat kinderen over het algemeen meer in beelden denken dan volwassenen. Juist kinderen die moeite met spelling hebben kunnen hierdoor volwassenen verslaan. En wat is er nou beter voor het zelfvertrouwen?

Realistisch rekenen

Waarom gaat het toch zo vaak mis met rekenen? Dat kan ik aan de hand van een eenvoudig voorbeeld laten zien. Er is ooit bedacht dat rekenonderwijs op de belevingswereld van kinderen aan moest sluiten. Een nobel streven, maar helaas hebben ze dit niet duidelijk uitgelegd aan de illustratoren.
Voorbeeld: Bij een opgave ligt een stripboek op een stickervel. De opdracht is: hoeveel stickers? Wat gaat hier mis? In de eerste plaats leidt het tekeningetje ongelofelijk af. Een soort Packman poppetje eet chips of is het een draak die vuurspuwt? Ah, bijna vakantie, we gaan lekker naar de Efteling naar Joris met de draak. Een stripboek met een hondje kan ook talloze associaties opleveren. Waar een methode leuk wil aansluiten bij de belevingswereld van een kind, wordt het doel van de som uit het oog verloren. En dan de opgave zelf. Een stripboek dat zo groot is als 4 stickers is niet erg realistisch, om dat te zien hoef je geen rekenwonder te zijn. En dan nog de vraagstelling. Hoeveel stickers? Hoeveel stickers wat? Hoeveel stickers zie je niet? Hoeveel stickers zie je in totaal? Hoeveel stickers denk je dat er weg zijn? Want ja.. ook daar kunnen verschillende antwoorden op zijn. Maar liefst 7 goede antwoorden. Het is maar net hoe je het leest. Mijn oproep is dan ook om te stoppen met het “opleuken” van de werkboeken. En.. laat je als school alsjeblieft niet verleiden tot de aanschaf van het kleurrijkste boek met de leukste tekeningen.

Motivatie

 

De mevrouw van de onderwijsinspectie zat achter in de klas mijn les te bekijken. Heel relaxed voel je je op zo’n moment niet. Ik gaf les aan groep 3 en aangezien dat een belangrijk jaar is was ik één van de “gelukkigen”. Ik was wel wat gespannen maar het ging goed. Het was een leuke les en de kinderen deden goed mee. In de pauze werd de les met de mevrouw nabesproken. En wat ze toen zei zal ik nooit vergeten. Ze zei: “De kinderen deden goed mee maar ik zag geen intrinsieke motivatie, ik zag kinderen die voor hun juf wilden werken”. Ik kon met zo’n opmerking helemaal niets. Leuk intrinsieke motivatie maar hoe zie je dat? En dan nog wat, we zitten toch niet altijd in een flow? Maakt het wat uit wat je motiveert? Het gaat er toch om dat je in beweging komt? Toen ik voor de klas stond had ik soms wat onorthodoxe methodes om kinderen te motiveren. Zo zat er in een bepaald jaar een bijzondere jongen in de klas die het fijn vond om bij mij onder het bureau te zitten. Zijn klasgenoten waren aan zijn afwijkende gedrag gewend, ze zaten immers al een paar jaar bij elkaar in de klas. En ik?? Ik gebruikte zijn wens om hem aan het werk te krijgen/ houden. Er waren duidelijke afspraken, werk af, dan mocht hij lekker even weg kruipen. Geen storende geluiden. En een kort lijntje met zijn ouders, één van zijn ouders ging mee met schoolreisjes etc. voor één op één begeleiding. Toen hij ouder werd is hij trouwens wel naar het speciaal onderwijs gegaan. Waar het om gaat was dat hij ook geen intrinsieke motivatie had voor rekenen / taal etc. Maar wel motivatie voor wat hij graag wilde en hij had het er voor over om hiervoor te werken. Is intrinsieke motivatie altijd nodig? Nee!! Maar je hebt wel een vorm van motivatie nodig om vooruit te komen. Je kunt als iets moeilijk is de handdoek in de ring gooien, je kunt ook iets meer moeite doen en je doelen bijstellen. Vele kleine stapjes maken ook één grote. En weten waarom je iets moet doen kan daarmee helpen. Ik bied vanaf nu ook de training motivatie verhogen aan. Deze training wordt in 2 delen van een uur gegeven en kost 70 euro. Als je deze training hebt gevolgd heb je niet alleen meer motivatie, de resultaten zullen ook beter worden.

Meer weten of een gratis kennismaking plannen. Mail naar contact@monique-boost.nl of app of bel mij op 06224792

Volgende keer beter..

Volgende keer beter..

Ik heb er een hekel aan als juf onder mijn werk “volgende keer beter” zet. Verbaasd kijk ik haar aan. Waarom dan? Het is toch aardig bedoeld? Ja, zucht ze, maar het staat er altijd en het wordt nooit beter. Wat een teleurstelling moet dat zijn. Het lukt maar niet om aan de verwachtingen van de juf te voldoen. Of aan de verwachting van je ouders. Het komt wel goed is ook een uitspraak die vaak wordt gemaakt. Ja, ook door mij. Maar hoe weten we dat? Helpt het iemand om dat te horen of troosten we onszelf in onze onmacht. Wat nou als het niet goed komt? Dat geeft vaak een ongemakkelijk gevoel. Daarom is het beter om een balans te vinden tussen hoop en weten. Je weet namelijk pas of iets beter wordt als je bewijs hebt. Vier de kleine stapjes is de goede richting maar geef geen valse hoop. Weet je niet goed hoe? Ik kan je daarbij helpen.

De intake is gratis, het resultaat waardevol. App, bel of mail mij voor een afspraak. Ik hoop je snel te ontmoeten. contact@monique-boost.nl of 0622479223

Het beste jongetje van de klas…

Dat werd over onze teckel Gijs gezegd. Tijdens de puppycursus ging het super en ook voor de vervolgcursus is hij geslaagd met vlag en wimpel.

Zo netjes als hij in het klasje aan een slappe lijn wilde lopen, zo ongeleid gaat het uitlaten. En al helemaal als hij andere honden tegenkomt. Hij gilt (ja echt) alles bij elkaar. Tenminste, als hij in de buurt van Tobias is, zijn oude teckelbaas. Daar heeft hij dat van geleerd. En wat eenmaal is geconditioneerd dat leer je niet zo makkelijk meer af. Samen uitlaten is dus nogal een uitdaging.

Wij hebben 3 ruwharige teckels en Gijs is er ruim een jaar geleden bijgekomen omdat ons teckelmeisje Sofie niet goed gesocialiseerd is en nogal hangt aan onze bejaarde teckelbaas Tobias. Tobias is oud, zo oud dat je niet meer in jaren maar in maanden denken.

Het is niet anders met kinderen. Hoe vaak hoor je niet dat je goede welopgevoede kinderen hebt? Leuk om te horen maar zelf wil je ze af en toe het liefst achter het behang plakken. Of andersom, je kind is altijd degene waar alle blikken op gericht zijn als er iets fout gaat. Maar jij ziet thuis juist een lief en zorgzaam jongetje.

Heel vaak is gedrag plaats en persoons gebonden en weet je niet hoe je dit kan ombuigen. Welke ervaring heb jij hiermee? Hoe ga jij om met ongevraagde adviezen en opmerkingen?

Als je een keer een vrijblijvend gesprek wil (telefonisch, skype etc?) Neem gerust contact met mij op via contact@monique-boost.nl